Ταυτόχρονα ὅμως, καλοῦμαστε νά ἀναλογισθοῦμε τήν μεγάλη εὐθύνη μας ἀπέναντι στήν διαφύλαξη καί προστασία τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς καί νά ἀναλάβουμε δράσεις ἁπλές καί ἀποφασιστικές γιά νά μήν ὑποφέρουν συνάνθρωποι μας, ἀλλά καί γιά νά μήν βιώσουμε ἐκ νέου στιγμές ἀποξένωσης καί ἀπομόνωσης.

Γιά τόν λόγο αὐτό, ὀφείλουμε ὅλοι μας νά σεβαστοῦμε τήν ἁπλή τήρηση μέτρων ὑγιεινῆς καί προστασίας τόσο τοῦ ἑαυτοῦ μας, ὅσο καί ὁλόκληρης τῆς εὐχαριστιακῆς κοινότητας. Νά ἐπιδείξουμε αἴσθημα εὐθύνης καί ὡριμότητας. Νά ξεπεράσουμε τούς φόβους μας καί νά ἐμπιστευθοῦμε ὁλοκληρωτικά τή ζωή μας στόν Ἀναστημένο Χριστό μας, στόν Ἀρχηγό τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου.

Κυρίαρχη θέση στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας κατέχει ἡ ποιμαντική τέχνη, τό όχημα δηλαδή τῶν ἀρετῶν πού ὁδηγεί μέ διάκριση, ἀγάπη καί ἀσφάλεια τούς πιστούς στήν πνευματική τους τελειότητα, στή θέωση καί στήν ἁγιότητα, «εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ» (Ἐφ. 4, 13).

«Ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε» (Α’ Θεσ. 5,17) μᾶς προτρέπει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Ἡ προσευχή, ἀδελφοί μου, ἀποτελεῖ θεραπευτικό μέσο γιά τόν ἄνθρωπο. Ἔτσι, ἡ συχνή προσευχή μας θά ἀποτελέσει ἀπό ἐδῶ καί στό ἐξῆς τό μέσο πού θά ἐνισχύει καί θά ἐνδυναμώνει τίς ζωές μας μετά ἀπό τήν περίοδο αὐτή τοῦ φόβου καί τῆς ἀνασφάλειας πού προξένησε ἡ πανδημία ποῦ βιώνουμε. Ἡ συχνή παρουσία μας στούς Ἱερούς Ναούς καί ἡ μετοχή μας στά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας θά προσφέρει βάλσαμο πνευματικό καί ψυχική ἀνάταση στή λαβωμένη, ἀπό τά προβλήματα πού βιώνουμε, ψυχή μας.

Ἔχουμε ἀνάγκη ὅλοι μας νά ἐνισχυθοῦμε ἀπό τή χάρη καί τό ἔλεος τοῦ Κυρίου μας.

Πιό συγκεκριμένα: